Onderzoekers van Scripps Research en de Universiteit van Bristol hebben een eenvoudige, twee-stappen methode ontwikkeld om een belangrijke groep suikermoleculen te maken die nodig zijn voor de productie van SGLT2-remmers. Dit zijn veelgebruikte diabetesmedicijnen, zoals Forxiga (dapagliflozin), canagliflozin en empagliflozin. Deze medicijnen bevatten zogenaamde C-glycosides, een soort suikermolecuul dat minder snel wordt afgebroken in het lichaam dan andere varianten. Hierdoor werken ze langer en zijn ze stabieler, maar ze zijn lastig en gevaarlijk om te maken met traditionele methodes die vaak gebruikmaken van agressieve chemicaliën.
De nieuwe methode werkt met gewone huishoudazijn en dextrose (een suikerpoeder dat onder andere in glucosepoeder zit). Door dextrose op te lossen in azijn en een eenvoudige stof toe te voegen, ontstaat een stof die kan worden omgezet in een belangrijk onderdeel van het medicijn. Dit gebeurt in slechts twee stappen, in plaats van de soms wel twintig stappen die voorheen nodig waren. Volgens de onderzoekers kan deze methode niet alleen worden gebruikt voor SGLT2-remmers, maar ook voor het maken van andere medicijnen op basis van suikermoleculen.
Phil Baran, hoogleraar aan Scripps Research, legt uit dat deze methode “de technische barrière voor het activeren van de suikermoleculen weghaalt. Je hebt geen ingewikkelde technieken nodig, zoals lichtchemie, elektrochemie of metalen zouten die moeilijk op te schalen zijn.” Varinder Aggarwal van de Universiteit van Bristol voegt toe: “Het direct maken van complexe moleculen uit suikers was altijd een grote uitdaging in de scheikunde. Als we dit kunnen oplossen, kan dat de ontdekking van nieuwe medicijnen versnellen en de productie ervan verkorten. Na verschillende mislukte pogingen bleek de Baran-methode uitstekend te werken met deze suikers.”
Belangrijk is dat deze nieuwe methode niet gepatenteerd is, wat betekent dat generieke medicijnfabrikanten deze techniek kunnen gebruiken om de kosten voor patiënten te verlagen. Het onderzoek is gepubliceerd in het tijdschrift *Nature*. Deze doorbraak kan de ontwikkeling en productie van nieuwe medicijnen versnellen en betaalbaarder maken.